Πήγα νωρίτερα στο σπίτι του αγοριού μου και τον βρήκα να κλαίει. Σκούπισε το πρόσωπό του, μου είπε ότι ήταν κουρασμένος και με ρώτησε αν είχα φάει. Ακόμα κι εκείνη τη στιγμή, με τα μάτια του βουρκωμένα, η έγνοια του ήταν αν ήμουν εγώ καλά.
Είμαστε μαζί σχεδόν έναν χρόνο. Εγώ είμαι 22 κι εκείνος 23. Πάντα μου έκανε εντύπωση πόσο με προσέχει. Δεν μου έχει υψώσει ποτέ τη φωνή. Ακόμα κι όταν κάτι τον ενοχλεί, σκέφτεται πρώτα εμένα και μετά τι χρειάζεται ο ίδιος. Μέχρι χθες το έβλεπα κυρίως σαν τύχη που είχα βρει έναν τέτοιο άνθρωπο.
Στην αρχή επέμενε ότι δεν είχε τίποτα. Φοβήθηκα και μετά θύμωσα. Δεν τον είχα ξαναδεί να κλαίει και δεν καταλάβαινα γιατί προσπαθούσε να με φροντίσει αντί να μου πει τι συνέβαινε. Δεν ήθελα να του προσθέσω και τη δική μου αντίδραση σε όσα ήδη τον βάραιναν.
Τελικά μου είπε ότι τελευταία με ένιωθε απόμακρη. Είχα πολλά να κάνω τις προηγούμενες δυο εβδομάδες και αργούσα να απαντήσω στα μηνύματα. Εγώ δεν είχα δώσει σημασία. Εκείνος είχε αρχίσει να φοβάται πως απομακρυνόμουν από τη σχέση μας.
Ήξερα ότι είχε δύο πρώην, αλλά δεν είχα ρωτήσει πολλά. Εκείνο το βράδυ έμαθα ότι η πρώτη τον είχε απατήσει. Η δεύτερη, ύστερα από έναν χρόνο σχέσης, είχε βρει άλλον μέσα σε δύο εβδομάδες από τον χωρισμό τους. Αναρωτιόταν αν θα γινόταν πάλι το ίδιο και μ’ εμένα.
Μου είπε ότι δυσκολεύεται να ανοίγεται. Και μετά μου ζήτησε συγγνώμη που άφηνε το παρελθόν του να επηρεάζει τη σχέση μας. Μου μιλούσε για κάτι που τον πονούσε κι ένιωθε ότι έπρεπε να απολογηθεί. Όταν έβαλα κι εγώ τα κλάματα, μου είπε να μην κατηγορώ τον εαυτό μου.
Τώρα σκέφτομαι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που θυμάται ότι δεν μου αρέσουν. Τα έβλεπα σαν εκδηλώσεις αγάπης και μπορεί να είναι ακριβώς αυτό. Αναρωτιέμαι όμως μήπως κάποιες φορές παραμερίζει όσα θέλει ο ίδιος από φόβο μην με απογοητεύσει. Δεν ξέρω πόσο εύκολα θα μου έλεγε ότι χρειάζεται κάτι από εμένα.
Τον έβλεπα να μου φέρεται όμορφα, χωρίς να παραπονιέται, και νόμιζα ότι ήταν καλά. Δεν είχα καταλάβει πόσο μπορεί να προσπαθούσε για να μη φανεί ότι δυσκολευόταν. Έπειτα από σχεδόν έναν χρόνο, αυτή την πλευρά του τη γνωρίζω μόλις τώρα.
Μου ζήτησε λίγο χρόνο και θα μιλήσουμε αργότερα. Τώρα είναι στη δουλειά. Τον φαντάζομαι να προσπαθεί να μη δείξει τίποτα, χωρίς να ξέρω αν όντως έτσι περνάει τη μέρα του. Φοβάμαι μήπως πω κάτι λάθος όταν μιλήσουμε και νιώσει πάλι ότι πρέπει να καθησυχάσει εμένα. Η κουβέντα μας δεν έχει γίνει ακόμα.
