Χαζεύαμε βιβλία σε ένα βιβλιοπωλείο όταν ο σύντροφός μου έφερε την κουβέντα στον γάμο. Θα μπορούσα, είπε, να μπω στη δική του ασφάλιση. Είμαστε μαζί περίπου δύο χρόνια, οπότε το να συζητήσουμε το επόμενο βήμα δεν ήταν από μόνο του παράξενο. Μόνο που υπήρχε ένας όρος: δεν έπρεπε να το μάθει κανείς.
Είμαι 25 και στο τέλος της χρονιάς κλείνω τα 26. Τότε δεν θα καλύπτομαι πια από την ασφάλιση των γονιών μου, κι αυτό με αγχώνει. Σπουδάζω και παράλληλα δουλεύω με μερική απασχόληση, γιατί τέτοια θέση υπήρχε διαθέσιμη. Το να δουλεύω οκτάωρο μαζί με τις σπουδές μου θα ήταν δύσκολο. Δεν είναι λοιπόν μικρό πράγμα για μένα να βρω μια ασφάλιση που να μπορώ να πληρώνω.
Εκείνος είναι 32 και το παρουσίασε ως πρακτική λύση. Έλεγε ότι με τον γάμο θα είχα ασφαλιστική κάλυψη και ότι θα είχαμε και φορολογικά οφέλη. Αυτά ήταν τα επιχειρήματά του. Δεν είχα ψάξει τι ακριβώς θα ίσχυε στη δική μας περίπτωση. Καταλάβαινα όμως πώς ένα ζευγάρι μπορεί να συζητά το μέλλον του επειδή υπάρχει κι ένα άμεσο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί.
Δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να το κρύψουμε. Δεν εννοούσε απλώς να παντρευτούμε χωρίς μεγάλο γλέντι. Μου ξεκαθάρισε ότι δεν θα λέγαμε σε κανέναν πως είμαστε παντρεμένοι. Η ασφάλιση εξηγούσε γιατί άνοιξε τώρα αυτή η κουβέντα. Άλλο να αποφασίζουμε οι δυο μας να παντρευτούμε διακριτικά κι άλλο να πρέπει να το κρύβουμε από όλους. Θα γινόμουν γυναίκα του και οι άνθρωποί μας δεν θα ήξεραν ότι είχε αλλάξει κάτι στη ζωή μας.
Με ενόχλησε και ο τρόπος που μου το πρότεινε. Του είπα ότι δεν ήταν καθόλου ρομαντικό να μιλάμε έτσι για γάμο και πως δεν ήθελα να γίνει με αυτόν τον τρόπο. Ουσιαστικά του είπα όχι. Παρ’ όλα αυτά, εκείνο που μου έμεινε περισσότερο ήταν ο όρος του. Ακόμα κι αν το είχε πει πιο ρομαντικά, η απορία μου θα ήταν η ίδια.
Δεν θέλω να του αποδώσω κάποιο κίνητρο που δεν γνωρίζω. Αυτό που ξέρω είναι ότι η απαίτησή του με έκανε να νιώσω άβολα. Ύστερα από δύο χρόνια μαζί, μου πρότεινε μια λύση για κάτι που με άγχωνε, αλλά με έναν όρο που δεν περίμενα.
Του είχα ήδη πει ότι δεν ήθελα να παντρευτώ έτσι. Το θέμα της ασφάλισης παρέμενε ανοιχτό. Μόνο που τώρα είχα και κάτι ακόμα να με απασχολεί: δεν καταλάβαινα γιατί ο άνθρωπος που προσφερόταν να με βοηθήσει ζητούσε να μη μιλήσουμε σε κανέναν.
