Μόλις τελειώσαμε το φαγητό, ο φίλος μου παραδέχτηκε ότι δεν του άρεσαν καθόλου οι ελιές και τα μανιτάρια. Η πίτσα μας είχε και τα δύο. Πριν την παραγγείλω, τον είχα ρωτήσει αν τα ήθελε. Νόμιζα πως έτσι θα το μάθαινα.
Γελάσαμε και του είπα ότι μπορούσε να μου το είχε πει όταν τον ρώτησα. Δεν επέμενα να μπουν παντού. Θα ζητούσα να τα βάλουν μόνο στη δική μου μισή ή δεν θα βάζαμε καθόλου. Μπορούσαμε εύκολα να βρούμε κάτι που να μας άρεσε και στους δύο, αρκεί να ήξερα τι προτιμούσε.
Ήμουν 44 κι εκείνος 40. Στην αρχή δεν με ενοχλούσε ιδιαίτερα που άφηνε τις αποφάσεις σε μένα. Είχα βγει από μια μακροχρόνια σχέση με έναν άνθρωπο που ήθελε να ελέγχει τα πάντα. Μου έκανε καλό να είμαι με έναν άντρα που δεν απαιτούσε να γίνεται πάντα το δικό του. Μπροστά σε αυτή την ανακούφιση, λίγη αμηχανία πού και πού δεν μου φαινόταν σοβαρό πρόβλημα.
Πίστευα άλλωστε ότι, αν τον ρωτούσα και έδειχνα ενδιαφέρον, θα του ήταν πιο εύκολο να μου πει τι ήθελε. Τα καταφέρνω με τους συμβιβασμούς. Δεν χρειαζόταν να συμφωνούμε σε όλα. Χρειαζόταν όμως να ξέρω πού διαφωνούσαμε.
Γι’ αυτό μου έμεινε εκείνη η πίτσα. Τον είχα ρωτήσει, υπήρχαν εύκολες λύσεις, κι όμως έφαγε κάτι που δεν του άρεσε. Δεν μαλώσαμε για το φαγητό. Απλώς κατάλαβα ότι μπορεί να αγνοούσα μια προτίμησή του ακόμη κι όταν θεωρούσα πως είχα φροντίσει να τη μάθω.
Δεν ήμουν βέβαια πάντα υπόδειγμα ανθρώπου που λέει τη γνώμη του. Καμιά φορά μού αρέσει να αφήνω τον άλλον να διαλέγει. Μπορεί να μην έχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία ή να θέλω να δοκιμάσω αυτό που θα προτείνει. Άλλο αυτό κι άλλο να συμφωνώ ενώ μέσα μου δεν θέλω.
Το δεύτερο το είχα κάνει κι εγώ, και μάλιστα σε πολύ σημαντικότερα πράγματα. Στην προηγούμενη σχέση μου είχα αφήσει σοβαρές αποφάσεις να παρθούν χωρίς να πω καθαρά τι ήθελα. Έτσι έμαθα να λέω καθαρά τι θέλω. Οπότε, όταν μου είπε για τις ελιές και τα μανιτάρια, δεν μου ήταν ξένη αυτή η συνήθεια. Την αναγνώριζα και σε μένα.
Η σχέση μας τελείωσε ξαφνικά, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Αναρωτιέμαι μήπως δυσκολευόταν να αποφασίσει τι ήθελε και στα πιο ουσιαστικά: στη ζωή του, στη σχέση μαζί μου. Είναι δική μου υποψία. Δεν μου το είπε εκείνος και δεν αποδεικνύεται από μια παραγγελία πίτσας.
Τώρα σκέφτομαι αλλιώς εκείνη την αρχική ανακούφιση. Μετά από έναν σύντροφο που ήθελε να ελέγχει τα πάντα, μου φαινόταν καλό που ο επόμενος συμφωνούσε μαζί μου. Μετά τον χωρισμό έμεινα να αναρωτιέμαι πόσα ήξερα πραγματικά για όσα ήθελε. Για την πίτσα, έστω και αργά, μου είπε. Για τον χωρισμό ξέρω ακόμη πολύ λίγα.
