Μια γυναίκα θέλει πολύ έναν άντρα. Εκείνος της λέει επιτέλους ότι του αρέσει, κι εκείνη τον απορρίπτει. Εκεί κολλάω: αν θέλουν ο ένας τον άλλον, τι τους εμποδίζει; Είναι εύκολο να αρχίσω να ψάχνω πίσω από το «όχι» για ένα κρυμμένο «ναι».
Μόνο που η απορία αυτή ξεκινά με αρκετές παραδοχές. Το να τον σκέφτεται, να ζηλεύει όταν μιλάει με άλλες ή να θέλει την προσοχή του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θέλει να κάνει σχέση μαζί του. Στο υποθετικό αυτό παράδειγμα θεωρούμε δεδομένο ότι της αρέσει. Σε μια πραγματική γνωριμία, μπορεί ακόμη κι αυτό να είναι απλώς η εντύπωση κάποιου άλλου.
Νομίζω ότι άλλο είναι να σε ελκύει ένας άνθρωπος κι άλλο να θέλεις τη σχέση που θα μπορούσες να έχεις μαζί του. Μπορεί μια γυναίκα να θέλει πολύ έναν άντρα, αλλά να μην της ταιριάζει ο τρόπος που επικοινωνούν ή να θέλει άλλο είδος σχέσης. Μπορεί να της αρέσει η ιδέα να είναι μαζί, χωρίς να πιστεύει ότι θα τα πήγαιναν καλά ως ζευγάρι. Μπορεί λοιπόν να τον θέλει πραγματικά, αλλά να μην της αρκεί αυτό για να κάνουν σχέση.
Υπάρχει και το τι θα ακολουθούσε αν παραδεχόταν τα αισθήματά της. Όσο τα κρατά για τον εαυτό της, δεν χρειάζεται να αποφασίσει πολλά. Αν όμως μιλήσουν ανοιχτά, μπορεί να προκύψουν ραντεβού, προσδοκίες, η κουβέντα για το αν θα βλέπουν κι άλλους ή το ενδεχόμενο να πληγωθούν. Μπορεί να θέλει τον ενθουσιασμό χωρίς να είναι διατεθειμένη να μπει σε όλα αυτά. Αυτό θα εξηγούσε μια άρνηση· δεν αποδεικνύει ότι περιμένει κρυφά να την πείσουν.
Μήπως είναι εγωισμός; Μήπως φοβάται να εκτεθεί, θέλει επιβεβαίωση ή θέλει να την κυνηγήσουν; Ίσως πάλι της αρέσει περισσότερο το ενδιαφέρον του παρά η προοπτική να βγουν μαζί. Καταλαβαίνω γιατί αυτές οι εξηγήσεις είναι δελεαστικές: κάνουν την απόρριψη να φαίνεται λιγότερο οριστική. Χωρίς τη δική της εξήγηση, όμως, θα διάλεγα απλώς μια εκδοχή. Και από μια ερώτηση για μία γυναίκα θα κατέληγα να βγάζω συμπέρασμα για όλες.
Έχει ενδιαφέρον και το «μα δεν φοβάται μήπως τον χάσει;». Αυτό βγάζει νόημα αν ο βασικός της στόχος είναι να είναι μαζί του. Αν δεν είναι, αλλάζει το πράγμα. Μπορεί να τη δυσκολεύει η σκέψη ότι θα προχωρήσει με άλλη, χωρίς η ίδια να θέλει σχέση μαζί του. Τέτοια συναισθήματα μπορεί να είναι αντιφατικά και δυσάρεστα. Δεν γίνεται όμως γι’ αυτό δική του υποχρέωση να τα ξεκαθαρίσει.
Υπάρχει άλλωστε κι εκείνος, που βρήκε το θάρρος να πει τι νιώθει. Δεν μπορεί να στηρίξει πολλά σε μια έλξη που καλείται να μαντέψει αφού έχει ακούσει «όχι». Όσο μπερδεμένα κι αν είναι τα δικά της συναισθήματα, η απάντηση που έχει στα χέρια του είναι η άρνησή της. Το ότι μπορεί μέσα της να δυσκολεύεται δεν σημαίνει ότι έχουν συμφωνήσει σε κάτι μεταξύ τους.
Θα ήθελα να ακούσω τη δική της εξήγηση ακριβώς επειδή θα μπορούσε να είναι συγκεκριμένη: τι της άρεσε σ’ εκείνον, τι δεν ήθελε, τι περίμενε ότι θα ακολουθούσε. Μέχρι να τα πει η ίδια, αυτό το κομμάτι λείπει. Το ότι της αρέσει δεν αρκεί για να το συμπληρώσω.
