Τον έψαξα στο ίντερνετ για να νιώθω πιο ασφαλής πριν βγω μαζί του. Και κατέληξα να υπολογίζω αν μπορεί να είμαι συνομήλικη με τη μητέρα του. Εγώ για ένα φαγητό είπα ναι, όχι για ασκήσεις αριθμητικής.
Το προηγούμενο βράδυ είχαμε γνωριστεί σε μια εκδήλωση. Πιάσαμε πολύ ωραία κουβέντα κι όταν μου πρότεινε να πάμε για φαγητό μέσα στην εβδομάδα, δέχτηκα. Τον έκανα γύρω στα 35. Εγώ είμαι 45, οπότε η διαφορά δεν μου φάνηκε κάτι τρομερό.
Μετά είδα στο Instagram του τις χρονιές που τελείωσε το λύκειο και το πανεπιστήμιο. Αν τα υπολογίζω σωστά, πρέπει να είναι γύρω στα 25. Μόλις το σκέφτηκα, άρχισα να το βλέπω και στην εμφάνισή του. Του είχα προσθέσει μια δεκαετία χωρίς καν να τον ρωτήσω.
Δεν μου έχει πει ο ίδιος πόσων χρονών είναι. Μπορεί λοιπόν να κάνω λάθος. Αλλά είκοσι χρόνια διαφορά δεν είναι αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν δέχτηκα. Αν το ήξερα από την αρχή, δεν θα είχα πει ναι. Θα είχα σταθεί στην ηλικία του πριν προλάβω να απολαύσω την κουβέντα μας.
Τώρα όμως την κουβέντα την κάναμε και μου άρεσε. Οι ημερομηνίες στο προφίλ του δεν το αλλάζουν αυτό. Εξακολουθώ να θέλω να τον ξαναδώ, όσο κι αν ξαφνιάστηκα. Προφανώς δεν είχα προβλέψει ότι θα χρειαζόταν να συνεννοηθώ πρώτα με τον εαυτό μου.
Και υπάρχει και το άλλο: πόσων χρονών με έχει κάνει εκείνος; Συνήθως, μέχρι να πω την ηλικία μου, οι άλλοι νομίζουν ότι είμαι στα τριάντα. Δεν το λέω για να καμαρώσω. Απλώς μπορεί κι εκείνος να έχει πέσει έξω στην ηλικία μου. Δεν ξέρω αν γνωρίζει ότι είμαι 45 ή αν θα τον ενοχλούσε. Εκείνος μου πρότεινε απλώς να βγούμε. Εγώ ήδη ανησυχώ μήπως είμαι στην ηλικία της μητέρας του.
Αυτό που δεν θέλω είναι να του στείλω μήνυμα, να ανακοινώσω ότι είμαι 45 και να ρωτήσω αν έχει πρόβλημα. Σαν να χρειάζομαι έγκριση για την ηλικία μου. Δεν θέλω όμως και να κάθομαι απέναντί του και να σκέφτομαι ότι εγώ τον έκανα μεγαλύτερο κι εκείνος ίσως με έκανε μικρότερη.
Το φαγητό είναι ακόμα μπροστά μας κι εγώ θέλω να πάω. Ξέρω πόσο είμαι, υποψιάζομαι πόσο είναι εκείνος και εξακολουθώ να μην έχω καμία όρεξη να στείλω αυτό το μήνυμα.
