Το Σάββατο η αδελφή μου πήρε τηλέφωνο το αγόρι μου για κάτι άσχετο με εμένα. Της μιλούσε κανονικά, ώσπου τη ρώτησε διακριτικά αν καθόμουν δίπλα της. Μόλις εκείνη είπε ναι, άρχισε να μιλάει πολύ λιγότερο. Το τηλεφώνημα τελείωσε όταν μπήκε στο δωμάτιο ο μπαμπάς μας. Εμένα πάντως δεν με είχε πάρει.
Τώρα είναι Κυριακή και έχουν περάσει τρεις μέρες χωρίς ούτε ένα μήνυμα. Ούτε τηλέφωνο, ούτε καν ένα βιντεάκι. Την Πέμπτη είχαμε μιλήσει κανονικά, χωρίς να φαίνεται ότι υπήρχε ένταση. Εγώ νόμιζα πως ήμασταν εντάξει. Τώρα αναρωτιέμαι αν το έβλεπε κι εκείνος έτσι.
Είμαι 22 κι εκείνος 23. Είμαστε μαζί περίπου ενάμιση με δύο χρόνια, αν και έχουμε χωρίσει μερικές φορές στο μεταξύ. Τελευταία τα πηγαίναμε καλύτερα. Ήταν πιο τρυφερός, με έπαιρνε από μόνος του, ενδιαφερόταν να δει πώς είμαι. Έβλεπα ότι προσπαθούσε, κι είχα αρχίσει να νιώθω τη διαφορά. Γι’ αυτό με μπερδεύει τόσο που ξαφνικά δεν έχω νέα του.
Την περασμένη εβδομάδα βέβαια μαλώσαμε δύο συνεχόμενες μέρες. Δεν θέλω να βγάλω τον εαυτό μου απ’ έξω: στον έναν καβγά τον προκάλεσα λίγο. Την επόμενη μέρα έγινε μια παρεξήγηση και ξανατσακωθήκαμε. Εκείνος εκνευρίστηκε, είπε πράγματα που με πλήγωσαν κι εγώ στενοχωρήθηκα. Ως την Τετάρτη όμως το είχαμε πάνω κάτω λύσει. Και αφού την Πέμπτη μιλήσαμε όπως συνήθως, δεν περίμενα ότι μετά θα σταματούσε κάθε επικοινωνία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που περνούν λίγες μέρες έτσι. Άλλοτε θέλει τον χώρο του, άλλοτε δεν νιώθει καλά. Μερικές φορές κάνω εγώ την αρχή, άλλες επιστρέφει εκείνος και με παίρνει. Το έχει ξανακάνει λοιπόν. Μόνο που, μετά τους χωρισμούς μας, δεν μου είναι εύκολο να πω ότι δεν τρέχει τίποτα.
Πρόσφατα μου είπε ότι είναι συναισθηματικά εξαντλημένος και νιώθει νεκρός μέσα του. Μπορεί να χρειάζεται λίγο χρόνο μόνος του, μπορεί να απομακρύνεται από τη σχέση μας· δεν ξέρω. Ούτε το τηλεφώνημα με την αδελφή μου ξεκαθάρισε κάτι. Μου έμεινε όμως ότι ρώτησε αν ήμουν δίπλα της. Μιλούσε μαζί της, ενώ εγώ ακόμη περίμενα να μιλήσει σ’ εμένα.
Όταν απομακρύνεται, αγχώνομαι. Έχουμε ήδη χωρίσει στο παρελθόν και φοβάμαι μήπως συμβεί πάλι. Πιάνω επίσης τον εαυτό μου να συγκρίνει τη σχέση μας με την προηγούμενη δική του, παρόλο που αυτό δεν μου λέει τι σκέφτεται τώρα. Θέλω να αναγνωρίσω πού έφταιξα στους καβγάδες μας, χωρίς να καταλήγω ότι για ό,τι με στενοχωρεί φταίω εγώ.
Μου λείπει. Θέλω να με πάρει τηλέφωνο. Θα μπορούσα να του στείλω εγώ, όπως έχω κάνει κι άλλες φορές, αλλά δεν θέλω να θεωρείται δεδομένο ότι θα κάνω πάντα την πρώτη κίνηση. Ούτε θέλω να το κάνουμε διαγωνισμό για το ποιος θα αντέξει περισσότερο χωρίς να επικοινωνήσει. Είναι Κυριακή κι ακόμη ελπίζω ότι αυτή τη φορά θα με ψάξει εκείνος.
