Πριν από το πρώτο μας ραντεβού, αγόρασα ένα σακουλάκι με λιχουδιές από αποξηραμένο μοσχαρίσιο συκώτι για την Κέιτι, το κανίς της. Σκόπευα να της τις δώσω στο τέλος της βόλτας. Ένα μικρό δωράκι για τον σκύλο, σκέφτηκα. Η Κέιτι θα ήταν μαζί μας σε όλο το ραντεβού, οπότε θα ήταν κρίμα να μείνει εκτός.
Δεν είχαμε περπατήσει ούτε 200 μέτρα όταν η Κέιτι έκανε τα κακά της. Προσφέρθηκα να τα μαζέψω και έτρεξα πίσω στην αρχή του μονοπατιού για να πετάξω τη σακούλα. Έτσι δεν θα χρειαζόταν να την κουβαλάει εκείνη σε όλη τη βόλτα. Μου είπε ότι φέρθηκα σαν ιππότης. Δεν είχα φανταστεί ακριβώς έτσι τη σκηνή, αλλά το κομπλιμέντο το δέχτηκα.
Περπατήσαμε περίπου μία ώρα. Αστειευτήκαμε, πιάσαμε ωραία κουβέντα και φάνηκε να έχουμε αρκετά κοινά. Μου άρεσε πάρα πολύ, κι αυτό έκανε ακόμα και μια απλή βόλτα να μοιάζει πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Κάναμε και πλάκα για το πόσο καλή ιδέα ήταν να συναντηθούμε πρώτη φορά μέσα στα δέντρα. Ευτυχώς, μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε δολοφονηθεί κανείς.
Στο τέλος της βόλτας έβγαλα τις λιχουδιές για την Κέιτι. Εκείνη μου είπε να ταΐσω εγώ τον σκύλο της, κι έτσι ανέλαβα και το σερβίρισμα. Το δωράκι μου, πάντως, είχε γίνει δεκτό με ενθουσιασμό.
Της πρότεινα να ανταλλάξουμε τηλέφωνα και είπε ναι. Εκεί άρχισα να κολλάω: μου φάνηκε λίγο διστακτική. Της είπα πως, αν της φαινόταν νωρίς, μπορούσαμε να συνεχίσουμε να μιλάμε μόνο online. Μου είπε ότι ήταν εντάξει να ανταλλάξουμε αριθμούς, κι αυτό κάναμε. Εγώ προσπαθούσα να μαντέψω τι σκεφτόταν· εκείνη μου είχε ήδη απαντήσει.
Τη ρώτησα αν ήθελε να την αγκαλιάσω. Δέχτηκε και είπε ότι της άρεσε η αγκαλιά. Μιλήσαμε λίγο ακόμα και τη ρώτησα αν ήθελε άλλη μία. Δέχτηκε κι αυτή. Παρ’ όλα αυτά, στον δρόμο για το σπίτι άρχισα να σκέφτομαι μήπως είχα βιαστεί, μήπως είχα παρεξηγήσει το ενδιαφέρον της. Δύο φορές αγκαλιαστήκαμε, κι εγώ το είχα ήδη κάνει ολόκληρο ζήτημα.
Την ώρα που έγραφα πώς πήγε το ραντεβού, μου έστειλε μήνυμα. Είπε ότι είχε περάσει ωραία, αστειεύτηκε πως δεν δολοφονήθηκε κανείς μας και με κάλεσε σε συναυλία την Παρασκευή. Είπα ναι.
Η πρόσκληση με καθησύχασε εκείνη τη στιγμή. Μια μέρα αργότερα, όμως, είχα αρχίσει πάλι να αγχώνομαι για το επόμενο ραντεβού. Έλεγα να πάω όπως είμαι, χωρίς να αναλύω την κάθε λεπτομέρεια. Η Παρασκευή δεν είχε φτάσει ακόμη. Το άγχος, όμως, ήταν συνεπέστατο.
